Soms voelt het alsof er twee schilders in mij schuilen. Er is er één die kalm de subtiele kleuren volgt die de natuur presenteert, maar er is ook een ander die een explosievere en expressievere route kiest in het kleurgebruik. Meer en meer voelt het alsof het niet eens een bewuste beslissing is wie er op dat moment aan het schilderij werkt. Een bepaalde manier neemt het simpelweg over.
De resulterende schilderijen voelen voor mij heel verschillend aan, maar de intenties zijn eigenlijk niet anders. Ik ga de natuur in en afhankelijk van wat ik tegenkom, probeer ik te schilderen wat resoneert; ik probeer de poëzie en het verhaal eruit te filteren. En voordat ik begin met schilderen, schets ik natuurlijk wat en zoek ik naar de juiste compositie. Dan volgt er een stukje zorgvuldig schilderen en wanneer het goed voelt, neemt een bepaald soort ritme het over.
Ik had vermoedelijk verwacht dat deze manier van werken uiteindelijk zou resulteren in één specifieke stijl. U zou verwachten dat de authentieke ‘u’ dan op natuurlijke wijze naar boven komt. Tot nu toe voelt het echter alsof er ten minste twee verschillende versies van mij naar voren zijn getreden: één die zoekt naar waarheidsgetrouwe natuurlijke kleuren, en één die gedurfde kleuren de overhand laat nemen. Beiden gebeuren vanzelf, zonder dat ik vooraf een duidelijke beslissing neem.
De laatste tijd ben ik me gaan afvragen of het werkelijk verschillende stijlen zijn, of eerder deel uitmaken van een spectrum als geheel. Soms zie ik de poëzie van de plek en het moment gevangen in subtiele kleurverschuivingen, bijvoorbeeld een bloeiende meidoorn op een zonnige lentedag. Bij andere gelegenheden kunnen de felle contrasten van een bos in de zomer, of juist het gebrek aan contrast op een mistige dag, de boodschap dicteren. En wanneer ik opensta voor wat mij getoond wordt, opensta voor de ervaring, treedt er blijkbaar een bepaalde schilder in mij naar voren.
Deze dualiteit die ik heb ervaren, vooral in mijn kleurgebruik, heeft voor mij altijd als een tekortkoming gevoeld; iets waar ik doorheen zou moeten werken om een soort status quo te bereiken. Nu realiseer ik me steeds meer dat het wellicht veel minder een actieve keuze is. En het beste wat ik kan doen is met mezelf meegaan, en naar buiten laten komen wat eruit wil. Ik ben het niet die het alleen doet, maar ik laat eerder de natuur spreken.
