Wanneer je je midden in een bos bevindt, heeft dat een meeslepende kwaliteit. Je wordt volledig omringd door de bomen, bladeren, de geluiden en de geuren. Je wordt er één mee. Al die elementen samen vormen een enorme complexiteit. Dit kun je niet kopiëren. Niet met verf, en ook niet met een camera. Het is ook niet mijn ambitie om te kopiëren. Echter, het volledig negeren van de vormen en kleuren van de realiteit waarin je je bevindt, zou op een bepaalde manier respectloos aanvoelen. Je moet dus je eigen stem vinden voor wat je wilt communiceren.
In dit proces van de creatieve handeling word je je vaak bewust van de grenzen van je kunnen. Natuurlijk werk je aan het verbeteren van je vaardigheden. Ze zullen nooit perfect worden. Dat is ook een zegen, als je het herkent. Het visuele geheugen speelt een belangrijke en ongrijpbare rol in dit hele proces. Wanneer je bijvoorbeeld buiten bent om het landschap te schilderen, kijk je voortdurend heen en weer tussen de scène voor je en datgene wat je schildert, en in dat proces breng je meer verf aan. Afhankelijk van hoe nauwgezet je de vormen en kleuren voor je wilt volgen, moet je meer of minder vertrouwen op je vermogen om te onthouden wat je ziet. Zelfs als dat maar voor een seconde is. Op onzekere dagen twijfel je er misschien zelfs aan of je dat wel kunt. Op dagen dat je in een flow zit, laat je het los en laat je het schilderij uit jezelf voortkomen. Hoe vaker je dit doet, hoe meer je je op je gemak voelt en in een echt gesprek met de natuur bent. Maar ik heb het gevoel dat er altijd een spanning bestaat tussen de realiteit en je artistieke expressie. Er zit een rebel in mij die vaak niet wil volgen wat ik zie. Toch blijf ik de natuur opzoeken om te observeren.
Wat als we nog een stap verder gaan: een plek bezoeken en deze later in het atelier schilderen? Het geheugen moet dan meer overbruggen dan slechts een paar seconden. Het spreekt voor zich dat er nog steeds geen verlangen is om de scène te kopiëren. Echter, net zoals wanneer we plein air gaan schilderen, is de ervaring van een plek of een moment iets wat we willen vertalen naar verf. Wat zou er gebeuren als het geheugen wordt gevraagd om over een dag, meerdere dagen of zelfs langer te werken? De herinnering aan een plek kan gaten vertonen en vervormd zijn. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als ik mijn geheugen een grotere rol laat spelen in het schilderproces. Als ik erop begin te vertrouwen. Wat zal ik van dat proces leren? Zullen de elementen die voor mij het belangrijkst zijn duidelijker naar voren komen? En wat zal het doen met mijn verbeeldingskracht?
