Dit is misschien wel een van de mooiste plekken langs de westkust van Zweden. Er hing een soort ongekende helderheid toen we er waren. De middagzon, het kristalheldere water en de lichtroze en groene rotsen. Ik voel me erg aangetrokken tot de rotsen. Misschien komt het doordat we ze in Nederland niet hebben. Maar omdat ik niet gewend ben ze te schilderen, schrikken ze me ook een beetje af als ik mijn ezel voor ze opstel. Soms kan het echter goed voor me uitpakken om geïntimideerd te zijn door een onderwerp. Het maakt me ook nieuwsgierig waar het proces me naartoe zal leiden.
Toen ik net mijn ezel had opgezet, kwam de zon min of meer van achteren, waardoor deze recht op de rotsen scheen. Dit is niet erg ideaal, aangezien er nauwelijks schaduwen waren, wat het erg moeilijk maakte om de vormen van de rotsen te onderscheiden. Ik was echter blij te merken dat naarmate de tijd verstreek, de hoek van het zonlicht veranderde, waardoor er langzaam meer schaduwen en daarmee de vormen van de rotsen zichtbaar werden. Als je buiten schildert, is het niet altijd even prettig dat het licht voortdurend verandert. Maar hier was ik erg gelukkig met deze verandering.
