Soms kom ik onderwerpen meerdere keren tegen voordat ik er iets mee doe. Zoals deze meidoornstruik; ik liep er herhaaldelijk langs en sloeg het ergens in mijn achterhoofd op als iets dat geschilderd moest worden, om er pas in een later stadium actie op te ondernemen. Dit is een onbewust proces waarbij mijn geest een potentieel schilderij herkent, maar het idee nog niet rijp genoeg is en eerst nog wat moet groeien. Het voelt de kiem van een idee. Wanneer dit gebeurt, laat ik mijn onderbewustzijn het afhandelen. Ik kan niet precies zeggen hoe lang het duurt voordat ik echt actie onderneem, maar wanneer de dag daar is, weet ik het.
Deze specifieke meidoornstruik groeit in een natuurgebied dat ik vaak bezoek. Het is daar vooral in het voorjaar prachtig, omdat de velden met grassen en bloemen dan echt tot leven komen. Het zandpad dat u op de achtergrond ziet, is in feite het eerste wat ik tegenkom, dus bij elk bezoek passeer ik deze struik. Normaal gesproken is hij niet zo opvallend, maar zodra hij begint te bloeien met witte bloemen, is hij absoluut schitterend. En uiteindelijk, na een paar weken bloei op een zeer warme middag in mei, voelde het goed om de confrontatie aan te gaan en hem te portretteren.
