Voor dit schilderij ben ik naar het Fochteloërveen gegaan, een groot natuurgebied op de grens van Drenthe en Friesland. Er is een weids, open landschap dat je de kans biedt om over een grote afstand uit te kijken over verdord gras, met hier en daar wat heide en een paar verspreide bomen. Terwijl je rondwandelt, vindt je deze vennen met water. Sommige zijn groot en andere zijn kleiner, zoals degene die ik hier heb geschilderd.
Ik heb dit schilderij op locatie gemaakt en op die dag stond er een zeer sterke wind. Op zulke momenten voelt een schilderij bijna als een vlieger. Het hele ezel kan dan gemakkelijk omwaaien. Gelukkig was de grond erg los, waardoor ik de poten van de ezel in de grond kon duwen. En dan moest ik mijn palet, dat ook wilde wegvliegen, stevig vasthouden. Nu zul je je afvragen: waarom maak je niet gewoon een foto om het comfortabel in het atelier te schilderen? Welnu, de wind is eigenlijk ook een ingrediënt van dit schilderij. Wanneer je buiten schildert, ben je niet de enige die schildert; de natuur zelf neemt er ook aan deel!
Voor de kleuren ben ik vrij dicht bij de natuurlijke elementen gebleven die ik waarnam. Gedempt geeloker voor de gedroogde grassen, zachte aardetinten voor de donkere elementen, en natuurlijk het blauw van de lucht dat in het water wordt weerspiegeld.
