Wanneer ik eropuit trek om te schilderen, word ik meestal aangetrokken door scènes met bomen of planten die mijn blik in de verte onderbreken. Een reden hiervoor is dat het mij een gevoel van intimiteit geeft, maar ook ben ik geen groot liefhebber van het schilderen van strakke horizonten. Omdat Nederland een totaal gebrek aan bergen heeft, vermijd ik vaak open velden voor mijn schilderijen. Misschien is een ander punt dat ik niet te nostalgisch of romantisch wil zijn in mijn kunst. Natuurlijk voel ik ook dat er tegenstrijdigheden in mijn denkwijze zitten. Maar dit is waarschijnlijk ook een essentieel element dat mij aan het zoeken houdt en mij drijft om meer te schilderen. Het is maar goed dat ik er nog niet uit ben.
Op de dag dat ik dit werk maakte, was het een prachtige zonnige dag in mei. Ik ging naar een plek genaamd het “Wijnjeterperschar”, op fietsafstand van Drachten, waar ik woon. Het Wijnjeterperschar is een natuurgebied met zowel beboste delen als velden met grassen en bloemen. En de velden zijn simpelweg schitterend in de lente en zomer. Niet alleen de bloemen, maar ook de insecten die ze aantrekken. Zo heeft de felrode sint-jansvlinder, die ik al eens eerder heb geschilderd, hier zijn thuis gevonden.
Toen ik die dag door dit veld liep, gevuld met al die gele boterbloemen afgewisseld met plukken zacht, warmrood gras, voelde ik dat dit gewoonweg prachtig was. Hoewel er, zoals hierboven vermeld, een interne stem in mij is die me er vaak van zou weerhouden om zo’n scène te schilderen, gaf ik me er deze dag aan over.
