Dit is een olieverfschilderij van een bont zandoogje. Het is een vlinder die hier in Nederland inheems is. Ik spotte dit exemplaar op een heldere, zonnige dag zittend in het zand. Normaal gesproken zijn deze vlinders vrij bescheiden gekleurd. In het felle zomerlicht oogde hij echter veel warmer en levendiger van kleur dan gebruikelijk.
Natuurlijk zou de vlinder wegvliegen, dus maakte ik een foto om er later weer naar te kunnen kijken. In de weken daarna heb ik het in meerdere lagen geschilderd. Zo vergden de fijne haartjes op het lichaam en de poeder op de vleugels verschillende lagen transparante verf. Ook de toevoeging van marmerstof hielp om de fragiele sensatie van de vleugels naar voren te brengen. Voor de kleuren koos ik een warm, aards palet variërend van roodbruin tot zacht mintgroen en indisch geel.
Dit is altijd een van mijn favoriete schilderijen geweest. En merkwaardig genoeg, ongeveer twee jaar na het schilderen, vond ik iets bijzonders toen ik mijn eigen schildersatelier betrok en de ruimte klaarmaakte voor gebruik. Bovenop de airconditioner lag een dood bont zandoogje. Er was geen logische verklaring voor, maar het voelde als een goed teken en gaf me het gevoel dat ik op de juiste plek was. De vlinder is dus nog steeds hier in het atelier.
Rond dezelfde periode schilderde ik ook een sint-jansvlinder, een andere, feller gekleurde vlinder. Je kunt dat schilderij hier vinden.
