Er zit iets primitiefs in. De verschillende tinten groen en bruin zijn allemaal zo subtiel verschillend, maar ze doen iets met je; het klopt allemaal. Ik hoor een vogelgeluid dat ik niet goed herken: hoge, lange, zwevende, zuivere tonen. Om te zien wat het is, heb ik de Merlin-app aangezet, maar die lijkt alleen een winterkoninkje te horen dat dichterbij zit. Ondertussen kijk ik opnieuw naar het groen voor me: het koele, donkergroen van de varens en het warmere, oranjeachtige groen van gedroogd mos. Het is alsof ik in een schilderij van Ivan Shishkin ben gestapt. Merlin vertelde me net dat er een sijs in de buurt is, een geelachtige vogel. En er is ook een goudvink bij me komen zitten.
Ik ben voorzichtig begonnen met schilderen, zittend op een klein kleedje vandaag, zodat ik een ander perspectief kan testen. De achtergrond is een oude studie die ik eerder dit jaar maakte van waterleliebladeren. Het is vrij donker en lijkt ook de toon te zetten voor het werk van vandaag.
Ik heb net even pauze genomen en een andere plek gezocht. Het is net na de middag. In het bos is het dan altijd rustiger. Een paar vogels zingen, maar het is niets vergeleken met de ochtend of de avond. Achter me hoorde ik een grote bonte specht, en voor me zag ik een Vlaamse gaai stilletjes door het dennenbos verderop vliegen. Overal om me heen zie ik taferelen die geschikt zijn voor grote schilderijen. Maar ik heb op dit moment alleen een klein doek bij me. De zon schijnt door de bladeren, waardoor er prachtige lichtgroene vlekken ontstaan. Zelf sta ik in de schaduw, en mijn doek is erg donker vergeleken met al het licht dat ik voor me zie. Ik besluit om van dit moment een klein kleurexperiment te maken. En eenmaal terug in het atelier, veeg ik het weer weg…
