Ik heb erover nagedacht om mijn stem via tekst te laten horen. Het is een gedachte die steeds terugkeert, en ik heb het gevoel dat ik er iets mee moet doen.
Ik lees graag persoonlijke gedachten van kunstenaars, zoals de brieven van Vincent van Gogh of de geschriften van Georgia O’Keeffe. Wanneer kunstenaars hun gedachten delen zonder pretentie. Soms is het diepzinnig, andere keren heel alledaags. Heel menselijk. En ieder mens is anders, dus zelfs als hun ervaring gedeeld wordt, is het verre van saai. Ik kijk ook graag naar video’s van hedendaagse kunstenaars, waarin ze hun werk laten zien en gewoon vertellen wat ze op dat moment denken. Alsof ze het werk aan een vriend laten zien. Maar op zo’n manier delen zou voor mij een beetje eng voelen… Misschien later. Maar ik heb wel dit stille verlangen om naar buiten te treden. Niet om het om mij te laten draaien, maar om ergens deel van uit te maken.
Dan is er ook de gedachte: mensen hebben het druk met hun eigen leven, er is veel leed, en ik schrijf teksten over wat mij drijft bij het schilderen. Is dat wel gepast? En is het wel interessant voor anderen? Maar ik denk dat ik het toch gewoon moet proberen. Beginnend met het schrijven van stukjes. Als een langzame manier van delen, zonder vast schema. Schrijven terwijl ik leer. Terwijl ik vragen stel en deze verken. Het zou dus natuurlijk aanvoelen, omdat het gaat over dingen waar ik toch al over nadenk. En wat heb ik te verliezen? In het beste geval maak ik contact met iemand anders. In het slechtste geval stopt iemand met lezen.
Oké, ik overweeg dus om een blog te beginnen, waarin ik deel wat ik zie vanaf de plek waar ik sta, hier bij de ezel.
