Het is een zonnige middag in het dennenbos en we liggen op een kleedje. Een korte pauze tijdens een fietstocht. Ik kijk wat om me heen en geniet van de geluiden. De krekels, spechten en kleine cicaden. Ik kijk ook naar de kleuren die ik zie. De stammen van de dennenbomen die in de zon staan, steken helder af tegen de achtergrond. Maar wat voor kleur is het? Een soort grijs met geel? In ieder geval een onverzadigde kleur, maar met een veel hogere intensiteit dan de schaduwen eromheen. Ik zou die kleur wel willen inpakken en mee naar huis willen nemen. Het proberen te mengen van deze kleur met verf is ook onmogelijk. De lichte kleur op de boomschors is het licht van de felle middagzon dat wordt weerkaatst. Het zou dus alleen werken als ik een schilderij zou maken en dat kleine stukje schors met fel zonlicht zou verlichten, terwijl de rest onverlicht blijft.
Kleuren mengen met verf is niet hetzelfde als wat ik hier zie gebeuren. In een schilderij is alles even helder verlicht. Om dergelijke effecten toch te bereiken, moet ik andere methoden van kleurgebruik toepassen. En terwijl ik hier zit, verwonder ik me over dit soort dingen. Mijn ogen dwalen verder door het dennenbos en ik zie hoe lang en gebogen de takken zijn. De takken zijn bovenin soms zelfs langer dan onderin. Dit geldt voor de lariksen die ik hier zie, maar ik zie ook een paar sparren, en bij die bomen is het een heel ander verhaal. Ik dwaal verder af naar de naalden aan de takken. Hoe verhoudt de kleur van de naalden in de zon zich tot de naalden in de schaduw?
Ik blijf kijken in de hoop dat ik die visuele informatie in me opneem. En waarschijnlijk neem ik ook wel iets op. Maar wat je opneemt is altijd een afgeleide van de werkelijke ervaring. Ik blijf ook kijken omdat het onweerstaanbaar is. Alles is perfect, maar ook volkomen uniek. En elke keer als u op een andere plek staat, klopt het weer volledig.
In de eerste stappen van het maken van een schilderij denk je na over de compositie, ofwel waar de verschillende elementen binnen het vlak worden geplaatst. En dit geldt net zo goed voor fotografie of andere vormen van beeldende kunst. Maar wanneer je in de natuur bent, kunt je je positie telkens iets verschuiven. Toch klopt de compositie altijd. Het woord “compositie” heeft in een bos, of waar dan ook in de natuur, niet eens betekenis. Ik geniet er keer op keer van en het maakt me telkens weer nieuwsgierig. Wetende ook dat ik nooit echt sluitende antwoorden zal vinden…
