Vaak, wanneer ik eropuit trek om te schilderen, weet ik niet precies waar ik heen moet gaan. Ik ken de natuur in mijn omgeving vrij goed en soms overweeg ik om verder te reizen. Maar aan de andere kant weet ik dat de onderwerpen binnen een straal van een paar honderd kilometer niet dramatisch zullen verschillen. Dus kies ik een plek, vaak dichtbij, op basis van een weloverwogen gok, en ga erheen. Terwijl ik rondloop, merk ik hoeveel het er eigenlijk toe doet om de plek op dit nieuwe moment te zien. Het is niet iets wat ik thuis kan voorspellen, hoewel ik dat blijkbaar wel elke keer probeer.
Dan komt het moment waarop ik de daadwerkelijke scène of het onderwerp kies om te schilderen. Vaak kom ik een paar plekken tegen die kandidaten zouden kunnen zijn… maar ik twijfel, of ik denk dat ik iets beters zou kunnen vinden. Maar het is de vraag wat dit eigenlijk betekent. Er lijkt een illusie te bestaan van de perfecte plek om te schilderen. Wanneer ik me eenmaal ergens heb gesetteld, kies ik een onderwerp, een compositie en stel ik mijn spullen op. Voordat ik begin met schilderen, drink ik wat koffie, neem ik een moment en kijk ik weer om me heen, om te merken dat ik omringd ben door meerdere potentiële schilderijen. De vraag is of ik in staat zou zijn ze te schilderen op een manier die ze recht doet. Zo zag ik vandaag een boom die was afgebroken, en dat zou een uitdaging zijn. Maar ik heb gemerkt dat onderwerpen die uitdagend lijken, juist heel goed kunnen uitpakken. Hoe dan ook, het stilstaan op een plek onthult meer onderwerpen die ik tijdens het wandelen niet opmerk. Dit lijkt pas na een pauze te ontstaan. Een verschuiving naar stilte lijkt cruciaal, als een innerlijk diafragma dat zich opent. Wat eerst alledaags voelde, wordt plotseling boeiend.
Kortom, ik ging op pad om te schilderen, onzeker of ik een scène zou vinden die me zou aanspreken, om vervolgens meer te vinden dan ik die dag zou kunnen schilderen. En later vergeet ik dat weer en doorloop ik mogelijk opnieuw dezelfde cyclus.
Elke dag is anders, en ook lokaal presenteren dingen die mij bekend zijn zich steeds op een subtiel andere manier. Je realiseert je dit, en toch moet je dit herhaaldelijk beleven. Hiermee verbonden, en net zo reëel: je scrollt en ziet prachtige schilderijen van plaatsen ver weg, aan de andere kant van de planeet, en het geeft je het gevoel beperkt te worden door het lokale landschap. Vreemd genoeg is het een puzzel die je moet blijven oplossen. Het voelt als avontuur versus aandacht. Maar misschien zijn ze hetzelfde. Aandacht zou een vorm van avontuur kunnen zijn. Ik leer dit langzaam in te zien.
Het doet me ook afvragen hoe iemand die bijvoorbeeld in Australië woont en schildert, zal kijken naar schilderijen die hier in Nederland zijn gemaakt.
